Διάγνωση και θεραπεία συμπτωμάτων οστεοχονδρωσίας

Η δισκοκήλη εμφανίζεται συχνότερα στην οστεοχόνδρωση που σχετίζεται με την ηλικία λόγω ξηρότητας και ευθραυστότητας του ινώδους δακτυλίου. Ωστόσο, αυτός είναι μόνο ένας από τους παράγοντες κινδύνου. Άλλα περιλαμβάνουν:

• Μεγάλη καταπόνηση στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης λόγω υπερβολικού βάρους.
• Μυϊκή αδυναμία.
• Κληρονομία.
• Καθιστικός τρόπος ζωής και, ως αποτέλεσμα, συνεχής συμπίεση των σπονδυλικών δομών.
• Καπνός.
• Μεγάλη σωματική δραστηριότητα.

Σύμφωνα με ιατρικές στατιστικές, αυτή η ασθένεια εμφανίζεται πολλές φορές πιο συχνά στους άνδρες παρά στις γυναίκες.

Ποιες είναι οι πιο συχνές αιτίες της νόσου:

• Τραυματισμοί που προκαλούνται από τροχαία ατυχήματα ή πτώσεις.
• Ανύψωση βαρέων αντικειμένων με λανθασμένη κατανομή φορτίου.
• Σκολίωση ή λόρδωση, που προκαλεί αυξημένο άγχος σε ορισμένες περιοχές της σπονδυλικής στήλης.
• Δυσπλασία ισχίου.
• Χρόνιες ασθένειες, συμπεριλαμβανομένης της φυματίωσης της σπονδυλικής στήλης, των νεοπλασμάτων, της σύφιλης.
• Μεταβολικές διαταραχές (κληρονομικές και επίκτητες).

Όλοι αυτοί οι παράγοντες προκαλούν φθορά και εξασθένηση του χόνδρου και των οστών της σπονδυλικής στήλης. Και αυτή είναι η κύρια αιτία των μεσοσπονδυλικών κηλών.

Στάδια ανάπτυξης της νόσου

Χωρίς την κατάλληλη θεραπεία, η νόσος εξελίσσεται και η κατάσταση των κατεστραμμένων μεσοσπονδύλιων δίσκων επιδεινώνεται. Υπάρχουν τέσσερα στάδια ανάπτυξης της νόσου:

1. Πρόπτωση. Ο δίσκος έχει μετατοπιστεί αρκετά, όχι περισσότερο από δύο χιλιοστά. Ο pulposus πυρήνας δεν προεξέχει πέρα από το σπονδυλικό σώμα.
2. Προεξοχή της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Η άκρη του μεσοσπονδύλιου δίσκου προεξέχει έως και 1,5 mm πέρα από το σώμα της σπονδυλικής στήλης, αλλά δεν παρατηρείται μετατόπιση του πυρήνα.
3. εξώθηση. Ο πυρήνας προεξέχει πέρα από το σπονδυλικό σώμα.
4. Κατάσχεση. Ο πυρήνας ουσιαστικά πέφτει έξω και κρέμεται σε σχήμα δακρύου πάνω από τον σπόνδυλο. Σε αυτό το στάδιο υπάρχει κίνδυνος ρήξης του ινώδους δακτυλίου και διαρροής υγρής έκκρισης.

Στο πρώτο στάδιο της νόσου, σχεδόν τίποτα δεν ενοχλεί ένα άτομο. Μερικές φορές υπάρχει πόνος στο κάτω μέρος της πλάτης, αλλά υποχωρεί γρήγορα. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, η υγεία επιδεινώνεται και τα συμπτώματα γίνονται πιο οδυνηρά και ανησυχητικά. Εάν η διάγνωση δεν γίνει έγκαιρα και δεν ξεκινήσει η θεραπεία, οι συνέπειες είναι πιθανές: παράλυση των ποδιών και σοβαρές διαταραχές του νευρικού συστήματος.

Πώς εκδηλώνεται μια οσφυοϊερή κήλη;

Ένα μεσοσπονδύλιο κάταγμα μπορεί να εκδηλωθεί με τα ακόλουθα συμπτώματα:

• Πόνος στην οσφυϊκή περιοχή.
• Πόνος κατά το περπάτημα που ακτινοβολεί στην περιοχή των μηρών.
• Μούδιασμα των ποδιών, των δακτύλων, των περιοχών στην επιφάνεια του κάτω ποδιού και του μηρού.
• Αίσθημα βάρους στα πόδια.
• Δυσκαμψία των κινήσεων.

Για να μην αναζητήσετε ιατρική βοήθεια πολύ αργά, αξίζει να αναλύσετε τα συμπτώματα της νόσου με περισσότερες λεπτομέρειες. Μπορούν να χωριστούν σε τρεις ομάδες.

Σύνδρομο πόνου

Ο πόνος από κήλη της οσφυοϊερής σπονδυλικής στήλης είναι βασικό σύμπτωμα. Ακόμη και στο πρώτο στάδιο, εμφανίζεται πόνος στην περιοχή του κατεστραμμένου μεσοσπονδύλιου δίσκου, ειδικά μετά από τραυματισμό. Μπορεί να αυξηθούν ή να υποχωρήσουν και μετά να επανεμφανιστούν. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ιερή περιοχή δεν πονάει καν, αλλά πονάει, ειδικά κατά τη διάρκεια σωματικής δραστηριότητας ή παρατεταμένης καθιστικής εργασίας. Εάν ένα άτομο ξαπλώσει στην υγιή πλευρά του και λυγίσει το πόδι του, ο πόνος υποχωρεί εντελώς. Αυτή η κατάσταση μπορεί να διαρκέσει για αρκετούς μήνες.

Εάν αναζητήσετε έγκαιρα ιατρική βοήθεια, δεν θα είναι δύσκολο να εξαλείψετε το πρόβλημα. Αρκεί να πείτε αντίο στις κακές συνήθειες και να κάνετε φυσιοθεραπεία που σας προτείνει ο γιατρός σας.

Κάθε μέρα η πληγείσα περιοχή αυξάνεται σε μέγεθος και η κατάσταση του ιστού του μεσοσπονδύλιου δίσκου επιδεινώνεται. Η μετάβαση στο δεύτερο στάδιο της νόσου σηματοδοτείται από αυξημένο πόνο. Τώρα γίνεται αισθητό όχι μόνο στην ιερή περιοχή, αλλά εκτείνεται σε ολόκληρο το κάτω μέρος της πλάτης και ακτινοβολεί στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, σε κάθε νωτιαίο μυ, γλουτούς, μηρούς, πόδια, πόδια και δάχτυλα. Τα παράπονα εκδηλώνονται κατά τη διάρκεια σωματικής δραστηριότητας, ακόμη και ασήμαντες – βήχας ή φτάρνισμα.

Σπονδυλικό σύνδρομο

Ο αυξανόμενος πόνος στο δεύτερο στάδιο συνοδεύεται από συνεχείς σπασμούς των μυών της πλάτης. Αυτό οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη δυσφορία για τον ασθενή. Δεν μπορεί να κινηθεί ελεύθερα, να ισιώσει την πλάτη του ή να τεντωθεί. Το βάδισμα ενός τέτοιου ατόμου γίνεται ασταθές, κλίνει συνεχώς προς την αντίθετη κατεύθυνση προς τον ασθενή και σκύβει.

Λόγω του μειωμένου συντονισμού των κινήσεων, η ποιότητα ζωής ενός ατόμου επιδεινώνεται. Δεν μπορεί να εκτελέσει καλά τα καθήκοντα που του έχουν ανατεθεί στη δουλειά και η ενεργή ανάκαμψη γίνεται μη ρεαλιστική λόγω του συνεχούς πόνου.

Ριζικό σύνδρομο

Εάν η βουβωνοκήλη αφεθεί χωρίς επίβλεψη από τους γιατρούς, η προοδευτική νόσος οδηγεί σε συμπίεση των ριζών της σπονδυλικής στήλης, προκαλώντας το θάνατο και καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την πρόσβαση του αίματος στον ιστό του κατεστραμμένου δίσκου. Εμφανίζονται συμπτώματα που χαρακτηρίζουν τα σοβαρά στάδια της νόσου:

• Εξασθένηση των μυών των ποδιών. Ο ασθενής δεν μπορεί να κάνει οκλαδόν, να τεντωθεί ή να πηδήξει. Δυσκολεύεται ακόμη και να ανέβει τις σκάλες.
• Μούδιασμα στην πληγείσα περιοχή και στη γύρω περιοχή. Το δέρμα γίνεται αναίσθητο και χλωμό, και εμφανίζεται ένα αίσθημα τσούξιμο και μυρμήγκιασμα. Οι ασθενείς παραπονιούνται για υπεριδρωσία στην πονεμένη περιοχή και τα πόδια ή, αντίθετα, για υπερβολική ξηρότητα του δέρματος.
• Οσφυαλγία. Ο ασθενής υποφέρει από οξύ πόνο στην οσφυϊκή περιοχή με οξύ, μαχαιρωμένο πόνο που αυξάνεται με κάθε κίνηση. Χωρίς θεραπεία, οι αρθρώσεις του ισχίου και του γόνατος θα καταστραφούν.
• Αισθητή λέπτυνση του προσβεβλημένου ποδιού, με αποτέλεσμα την ασυμμετρία της στάσης του σώματος.
• Διαταραχή των πυελικών οργάνων. Τα ουρολογικά και γυναικολογικά προβλήματα επιδεινώνονται, η λίμπιντο εξαφανίζεται, η διάρροια και η ακράτεια ούρων είναι πιθανές.

Σε σοβαρές περιπτώσεις σπονδυλικής κήλης, υπάρχει κίνδυνος παράλυσης, αναπηρίας, ακόμη και θανάτου.

Διάγνωση παθολογίας

Εάν ένα άτομο βιώσει έντονο πόνο στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, πρέπει να κλείσει ραντεβού με έναν νευρολόγο. Θα πραγματοποιήσει εξέταση με ιατρικές εξετάσεις:

• Ανίχνευση αντανακλαστικών των τενόντων των κάτω άκρων.
• Δοκιμή ανύψωσης ποδιών.
• Προσδιορισμός ευαισθησίας στη ζέστη ή το κρύο, τον πόνο και τους κραδασμούς στα πόδια, τους μηρούς, τους γλουτούς, την κοιλιά και την πλάτη.

Στη συνέχεια, ο γιατρός θα παραπέμψει τον ασθενή για μαγνητική τομογραφία ή αξονική τομογραφία της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Χρησιμοποιούνται τομογραφικές τεχνικές για τη δημιουργία τρισδιάστατης εικόνας της πληγείσας περιοχής. Αυτό επιτρέπει τον προσδιορισμό της θέσης και του μεγέθους της κήλης καθώς και του σταδίου της νόσου.

Εάν υπάρχει κίνδυνος βλάβης του νωτιαίου μυελού, συνταγογραφείται επίσης ηλεκτρομυογραφία, νευρογραφία και σκιαγραφική μυελογραφία. Ο γιατρός θα χρησιμοποιήσει αυτές τις εξετάσεις για να καθορίσει εάν είναι απαραίτητη η επείγουσα χειρουργική επέμβαση.

Θεραπεία μεσοσπονδύλιων κηλών

Η θεραπεία της σπονδυλικής κήλης πραγματοποιείται με συντηρητικές και χειρουργικές μεθόδους. Η επιλογή της τεχνικής εξαρτάται από το στάδιο ανάπτυξης της νόσου, την παρουσία συνοδών ασθενειών και αντενδείξεων.

Συντηρητική θεραπεία

Η θεραπευτική πορεία στοχεύει πρωτίστως στην ανακούφιση του πόνου και στην ανακούφιση της κατάστασης του ασθενούς.

Ποια φάρμακα μπορεί να συνταγογραφήσει ένας γιατρός:

1. Φάρμακα που ανακουφίζουν από τον πόνο και τη φλεγμονή. Σε περίπτωση έξαρσης - με τη μορφή ενέσεων. Όταν ο οξύς πόνος ανακουφιστεί (συνήθως αρκούν τρεις έως τέσσερις ημέρες), συνταγογραφούνται από του στόματος φάρμακα με παρόμοιο αποτέλεσμα.
2. Αποκλείει τη νοβοκαΐνη με την προσθήκη κορτικοστεροειδών. Αυτή η μέθοδος μπορεί να ανακουφίσει τον πόνο για δύο εβδομάδες τη φορά. Τυπικά, πραγματοποιείται αποκλεισμός χρησιμοποιώντας ενέσεις σε διαφορετικές περιοχές του κατεστραμμένου δίσκου.
3. Μυοχαλαρωτικά κεντρικής δράσης. Μειώνουν τη μυϊκή δραστηριότητα και ανακουφίζουν από τις επώδυνες κράμπες.
4. Συμπλέγματα βιταμινών και μετάλλων με έμφαση σε στοιχεία της ομάδας Β. Χαλαρώνουν ελαφρά τους μύες, υποστηρίζουν την αναγέννηση των ιστών και τη διοχέτευση των νευρικών ερεθισμάτων.

Μετά την ανακούφιση από τον πόνο, η χρήση φαρμάκων μειώνεται. Η νόσος αντιμετωπίζεται με φυσικοθεραπεία και φυσικοθεραπεία.

Οι μέθοδοι φυσιοθεραπευτικής θεραπείας επιλέγονται επίσης ανάλογα με την κατάσταση του ασθενούς. Θα μπορούσε να είναι:

• Θεραπεία με θερμότητα ή ηλεκτρικό ρεύμα.
• Ηλεκτροφόρηση με αντιφλεγμονώδη φάρμακα.
• Βελονισμός και βελονισμός.
• Χιρουδοθεραπεία.
• Υδρομασάζ.

Το τακτικό μασάζ επιτρέπεται μόνο εάν δεν υπάρχει σύνδρομο πόνου. Μια πιο αποτελεσματική φυσικοθεραπευτική θεραπεία είναι η χειρωνακτική θεραπεία με μετα-ισομετρική χαλάρωση.

Οι γιατροί συνιστούν ανεπιφύλακτα στους καπνιστές να αποφεύγουν τα τσιγάρα.

Η διόρθωση της διατροφής σας είναι επίσης σημαντική, ειδικά για υπέρβαρους ασθενείς. Πρέπει να αποκλείσετε από το μενού λιπαρά, αλμυρά πιάτα, γλυκά και αλκοόλ. Μια ήπια διατροφή με πολλά λαχανικά και γαλακτοκομικά προϊόντα βοηθά το σώμα να ανεχθεί καλύτερα τη θεραπεία και να απαλλαγεί από τα κιλά που επιβαρύνουν την πλάτη.

Χειρουργική επέμβαση

Η συντηρητική θεραπεία συνήθως διαρκεί περίπου δύο μήνες. Εάν δεν οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, λαμβάνεται απόφαση να αλλάξει η τακτική της θεραπείας ή να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Το τελευταίο συνταγογραφείται για έντονο πόνο, απώλεια αίσθησης στα πόδια και δυσλειτουργία των πυελικών οργάνων. Ανάλογα με την πολυπλοκότητα της κατάστασης, η επέμβαση εκτελείται με τους εξής τρόπους:

• Ενδοσκοπική μέθοδος. Γίνονται τρεις μικροτομές στην πάσχουσα περιοχή. Μια κάμερα εισάγεται σε μια για να μεταδώσει τη μετάδοση σε μια οθόνη. Μετά τις άλλες δύο επεμβάσεις, η προεξοχή της κήλης αφαιρείται με μικροσκοπικά όργανα.
• Με διαδερμική δισκεκτομή. Ο κατεστραμμένος πυρήνας αφαιρείται μέσω παρακέντησης στον μεσοσπονδύλιο δίσκο και αντικαθίσταται με μια τεχνητή ουσία.
• Μέσω ανακατασκευής με λέιζερ. Παίρνει τη μορφή τρυπήματος με ειδική βελόνα χωρίς να κόβει τον ιστό. Η ακτινοβολία λέιζερ θερμαίνει τις δομές του μεσοσπονδύλιου δίσκου, διεγείρει την αναγέννηση των κυττάρων και επίσης ανακουφίζει από τον πόνο.

Σε δύσκολες περιπτώσεις, είναι δυνατή η αντικατάσταση του μεσοσπονδύλιου δίσκου - αντικατάσταση του τραυματισμένου οργάνου με εμφύτευμα.

Απαιτείται αποκατάσταση μετά από πολύπλοκες χειρουργικές επεμβάσεις. Το άτομο που υποβάλλεται σε χειρουργική επέμβαση πρέπει να φορά κορσέ και δεν θα μπορεί να καθίσει για περίπου τρεις μήνες. Η περαιτέρω φάση αποκατάστασης περιλαμβάνει θεραπευτικές ασκήσεις και φυσικοθεραπεία.

Προληπτικές τεχνικές

Όπως κάθε άλλη ασθένεια, μια μεσοσπονδυλική κήλη είναι πιο εύκολο να προληφθεί παρά να θεραπευθεί. Τι πρέπει να κάνετε για να διατηρήσετε τους μεσοσπονδύλιους δίσκους σας υγιείς:

1. Υπολογίστε τα φορτία με ακρίβεια εάν τα απαιτεί η εργασία σας ή εάν είστε επαγγελματίας αθλητής.
2. Σωστό σωματικό βάρος (ο δείκτης του δεν πρέπει να υπερβαίνει το 30).
3. Επιλέξτε ένα καλό στρώμα για να κοιμάστε στη σωστή θέση (κατά προτίμηση ανάσκελα).
4. Κάντε ήπια σωματική άσκηση, κολύμπι και φυσική κατάσταση.
5. Συμπεριλάβετε ασκήσεις στις πρωινές σας ασκήσεις για την ενίσχυση του μυϊκού κορσέ της σπονδυλικής στήλης.
6. Αποφύγετε τα τσιγάρα.
7. Φάτε καλά.

Εάν η συμμόρφωση με αυτούς τους κανόνες γίνει συνήθεια, τότε μόνο ως αποτέλεσμα ατυχήματος θα υπάρχει κίνδυνος σπονδυλικού κατάγματος.

Μια κήλη δίσκου έχει σοβαρές συνέπειες και η θεραπεία σε προχωρημένες περιπτώσεις είναι πολύ χρονοβόρα. Για να αποφύγετε τη χειρουργική επέμβαση και τις επιπλοκές, θα πρέπει να συμβουλευτείτε έναν νευρολόγο εάν έχετε πόνο στην πλάτη.

Οστεοχόνδρωση

Ο ίδιος ο όρος οστεοχονδρωσία προέρχεται από δύο λέξεις: οστεο - οστό και chond - χόνδρος. Για να το θέσω απλά, αυτή είναι η οστεοποίηση του χόνδρου. Αν και αυτή η ερμηνεία είναι θεμελιωδώς λανθασμένη. Μερικοί άνθρωποι προχωρούν ακόμη περισσότερο στις λανθασμένες αντιλήψεις τους και πιστεύουν ότι η οστεοχόνδρωση είναι η εναπόθεση αλάτων στις αρθρώσεις. Επιπλέον, εναποτίθεται επιτραπέζιο αλάτι, το οποίο λέγεται ότι απορροφάται σε μεγάλες ποσότητες στα τρόφιμα.

Παθογένεια

Στην πραγματικότητα όλα γίνονται λίγο διαφορετικά. Και πιο δύσκολο. Και αν το επιτραπέζιο αλάτι παίζει κάποιο ρόλο στην ανάπτυξη της οστεοχονδρωσίας, είναι πολύ έμμεσο. Η οστεοχόνδρωση οφείλεται σε δυστροφία και εκφύλιση του αρθρικού χόνδρου. Αυτή δεν είναι μια ανεξάρτητη ασθένεια, αλλά μια παθολογική διαδικασία που μπορεί να συμβεί σχεδόν οπουδήποτε υπάρχει συνδετικός ιστός χόνδρου.

Παρόλα αυτά, η οστεοχόνδρωση στις περισσότερες περιπτώσεις επηρεάζει τη σπονδυλική στήλη. Γιατί είναι αυτό; Το γεγονός είναι ότι μεταξύ των σπονδύλων υπάρχουν ειδικοί αποστάτες - μεσοσπονδύλιοι δίσκοι. Το φυσιολογικό καθήκον αυτών των μεσοσπονδύλιων δίσκων είναι να μαλακώνουν τα σπονδυλικά σώματα και να τα προστατεύουν από την πρόωρη φθορά που προκαλείται από μηχανική καταπόνηση. Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος αποτελείται από έναν εσωτερικό ρευστό pulposus πυρήνα που περιβάλλεται από έναν ινώδη δακτύλιο και άνω και κάτω τελικές πλάκες.

Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος εκτίθεται σε τεράστια μηχανική καταπόνηση, η οποία οδηγεί σε μόνιμη βλάβη στις δομές του σε κυτταρικό επίπεδο. Στους ανθρώπους, αυτές οι διαδικασίες είναι πολύ ισχυρές - αυτό είναι το τίμημα που πληρώνουμε για το περπάτημα όρθιο. Για να αποφευχθεί η πλήρης «διαγραφή» του σκληρού δίσκου, πρέπει να αναγεννάται συνεχώς, δηλαδή να αποκαθίσταται. Είναι η ισορροπία των διεργασιών βλάβης-αναγέννησης που καθορίζει τη φυσιολογική δομή του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Μια άλλη περίεργη λεπτομέρεια είναι ότι οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι τροφοδοτούνται με αίμα και θρεπτικά συστατικά όχι μέσω αιμοφόρων αγγείων που αναπτύχθηκαν μαζί στην παιδική ηλικία, αλλά μάλλον διάχυτα από τον οστικό ιστό των σπονδυλικών σωμάτων. Και πάλι, το τίμημα είναι για την ικανότητα κίνησης σε δύο άκρα, όχι σε τέσσερα.

Για το λόγο αυτό, οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι μπορούν εύκολα να τραυματιστούν ανατομικά και φυσιολογικά. Οποιαδήποτε αρνητική διαδικασία στο σώμα οδηγεί σε ανισορροπία μεταξύ βλάβης και αναγέννησης και στην ανάπτυξη δυστροφίας και εκφυλισμού των μεσοσπονδύλιων δίσκων. Ένας δομικά ελαττωματικός μεσοσπονδύλιος δίσκος δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίσει τη μηχανική καταπόνηση. Υπό υπερβολική πίεση από τους σπονδύλους παραπάνω, οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι μετατοπίζονται σε διάφορες κατευθύνσεις, συνήθως πλευρικά και προς τα πίσω. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται κήλη δίσκου.

Ο οστικός ιστός των σπονδύλων, ο οποίος έχει χάσει το χόνδρινο μαξιλάρι του, υπόκειται επίσης σε μηχανική φθορά. Λόγω συνεχούς τραύματος, σχηματίζονται παθολογικές οστικές αναπτύξεις – οστεόφυτα – στην πρόσθια επιφάνεια των σπονδυλικών σωμάτων. Αναπτύσσεται σπονδύλωση. Ο εκφυλισμός και η μετατόπιση του μεσοσπονδύλιου δίσκου κάνει τα μεσοσπονδύλια διαστήματα να γίνονται μικρότερα, ο νωτιαίος σωλήνας να στενεύει και οι ρίζες των νωτιαίων νεύρων να παγιδεύονται στα λεγόμενα νωτιαία νεύρα. διάτρητα ανοίγματα.

Λόγοι

Οι αιτίες ή οι αιτιολογικοί παράγοντες της οστεοχονδρωσίας είναι ποικίλοι. Μπορούν να είναι και τα δύο τοπικά, δηλαδή h. που προκαλείται από την παθολογία της ίδιας της σπονδυλικής στήλης, καθώς και από γενικές διαταραχές στο επίπεδο του οργανισμού. Οποιαδήποτε παθολογία που οδηγεί σε διαταραχή της δομής της σπονδυλικής στήλης ή μεταβολικές διαταραχές μπορεί να θεωρηθεί ως η αιτία της οστεοχόνδρωσης. Στο πλαίσιο αυτό επισημαίνονται τα εξής:

• Αλλαγές στη διαμόρφωση της σπονδυλικής στήλης (σκολίωση, παθολογική λόρδωση ή κύφωση)
• Άλλα ελαττώματα του μυοσκελετικού συστήματος είναι η πλατυποδία, η στενή ζώνη ώμων, οι ανωμαλίες της πυελικής δομής
• Τραυματισμοί της σπονδυλικής στήλης
• Αδύναμη ανοσία
• Μεταβολικές διαταραχές - οστεοπόρωση, παχυσαρκία, σακχαρώδης διαβήτης, νόσος του θυρεοειδούς
• Ασθένειες του καρδιαγγειακού συστήματος - αρτηριοσκλήρωση, υπέρταση
• Πεπτικές διαταραχές που οδηγούν σε ανεπαρκή απορρόφηση θρεπτικών συστατικών από το γαστρεντερικό σωλήνα
• Κληρονομικότητα.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι παραπάνω παθολογικές καταστάσεις δεν οδηγούν απαραίτητα σε οστεοχόνδρωση. Αυτό απαιτεί συνεχή έκθεση σε ορισμένους προδιαθεσικούς παράγοντες – υποθερμία, κακή διατροφή, έλλειψη άσκησης ή, αντίθετα, υπερβολική σωματική καταπόνηση.

Συμπτώματα

Η ίδια η οστεοχόνδρωση είναι μια ασυμπτωματική διαδικασία. Και ταυτόχρονα, τα σημάδια της εκφύλισης του μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι ποικίλα. Πώς γίνεται; Το γεγονός είναι ότι οι κλινικές εκδηλώσεις της οστεοχονδρωσίας βασίζονται στις επιπλοκές της - δισκοκήλη, σπονδύλωση, ριζίτιδα, στένωση του σπονδυλικού σωλήνα.

Επιπλέον, η κλινική εικόνα είναι πολύ διαφορετική ανάλογα με τον επικρατέστερο εντοπισμό της διαδικασίας στην αυχενική, θωρακική ή οσφυοϊερή σπονδυλική στήλη. Το τελευταίο τμήμα επηρεάζεται συχνότερα, καθώς το κάτω μέρος της πλάτης αναλαμβάνει τη μέγιστη σωματική πίεση. Σημάδια οστεοχόνδρωσης της οσφυοϊερής περιοχής:

• Πόνος (οσφυονία, οσφυαλγία, ισχιαλγία)
• Περιορισμένη κίνηση στο κάτω μέρος της πλάτης και στα κάτω άκρα (διαλείπουσα χωλότητα)
• Υπάρχουν επίσης αισθητηριακές διαταραχές όπως παραισθησία - μούδιασμα, κάψιμο, έρπημα
• Παθολογική ένταση των οσφυϊκών μυών
• Χωρίς θεραπεία – δυσλειτουργία των πυελικών οργάνων.

Η αυχενική οστεοχόνδρωση παρατηρείται ελαφρώς λιγότερο συχνά από την οσφυοϊερή οστεοχόνδρωση. Ωστόσο, αυτή η παθολογία είναι επίσης αρκετά συχνή. Εκτός από τα τυπικά σημάδια πόνου (αυχεναλγία), μειωμένη ευαισθησία και κινήσεις στα άνω άκρα, η αυχενική οστεοχόνδρωση έχει τα δικά της χαρακτηριστικά λόγω της μειωμένης παροχής αίματος στον εγκέφαλο. Αυτά τα χαρακτηριστικά εκδηλώνονται:

• Αϋπνία
• Πονοκέφαλος, ζάλη
• Περιοδική ναυτία
• Γενική αδυναμία, κόπωση
• Διακυμάνσεις της αρτηριακής πίεσης
• Περιστασιακά πονόδοντο
• Αντιδράσεις συμπεριφοράς με τη μορφή δακρύρροιας, ευερεθιστότητας.

Η περιοχή του θώρακα επηρεάζεται σχετικά σπάνια από οστεοχόνδρωση. Οι ασθενείς σε αυτή την περίπτωση είναι άτομα που, λόγω της εργασίας τους, αναγκάζονται να κάθονται σε μια σταθερή, άβολη θέση - φοιτητές, μαθητές, προγραμματιστές, υπάλληλοι γραφείου. Τα συμπτώματα της οστεοχονδρωσίας σε αυτή την περίπτωση είναι τα εξής:

• Πόνος και παραισθησία στο στήθος
• Δύσπνοια
• Αίσθημα καρδιακού παλμού
• Περιορισμός της κίνησης της θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.

Διάγνωση

Από όλα τα παραπάνω είναι σαφές ότι η οστεοχονδρωσία είναι μια ασθένεια χαμαιλέοντα. Λόγω της ομοιότητας των συμπτωμάτων, μπορεί εύκολα να συγχέεται με εγκεφαλικό επεισόδιο, υπέρταση, έμφραγμα του μυοκαρδίου, στηθάγχη και νευρωτικές διαταραχές. Ως εκ τούτου, για να γίνει σωστή διάγνωση, απαιτείται μια ολοκληρωμένη ολοκληρωμένη διάγνωση για τον σωστό προσδιορισμό των συμπτωμάτων και της θεραπείας της οστεοχονδρωσίας.

Εκτός από την κλασική αξιολόγηση και διευκρίνιση των παραπόνων του ασθενούς, η διάγνωση αυτή θα πρέπει να περιλαμβάνει ιατρική εξέταση και ειδικές μεθόδους εξέτασης. Αυτές οι μέθοδοι περιλαμβάνουν ακτινογραφία της σπονδυλικής στήλης και υπερηχογραφική εξέταση εσωτερικών οργάνων. Πρόσφατα, η απεικόνιση υπολογιστή και μαγνητικού συντονισμού έχουν χρησιμοποιηθεί με επιτυχία για τη διάγνωση της οστεοχονδρωσίας.

Θεραπεία

Οι θεραπευτικές τακτικές για την οστεοχονδρωσία περιλαμβάνουν τη χρήση:

• Φαρμακευτική αγωγή
• Μασάζ
• Φυσικοθεραπευτικές διαδικασίες
• Ενισχυτικά αθλητικά μαθήματα (φυσιοθεραπεία)
• Χειροκίνητη θεραπεία
• Βελονισμός.

Η φαρμακευτική θεραπεία της οστεοχονδρωσίας στοχεύει κυρίως στην ανακούφιση του πόνου και στην εξάλειψη των φλεγμονωδών διεργασιών στις ρίζες των νεύρων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται ΜΣΑΦ φάρμακα. Σε διάφορους συνδυασμούς, αυτά τα φάρμακα χρησιμοποιούνται ευρέως με τη μορφή αλοιφών, ενέσεων και δισκίων για τη θεραπεία της οστεοχονδρωσίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτά τα φάρμακα έχουν αρνητική επίδραση στο ήπαρ, το στομάχι και τα έντερα. Ως αποτέλεσμα, μπορούν να επιδεινώσουν τις μεταβολικές διαταραχές στην οστεοχονδρωσία. Τα μπλοκ με τοπικά αναισθητικά ανακουφίζουν καλά τον πόνο. Είναι αλήθεια ότι η επίδραση αυτών των φαρμάκων είναι βραχύβια και δεν επηρεάζει ολόκληρη την πορεία της οστεοχονδρωσίας.

Με τη βοήθεια φαρμάκων όπως χονδροπροστατευτικά, ανοσοδιεγερτικά, καθώς και βιταμίνες και μέταλλα, είναι δυνατή η βελτίωση των μεταβολικών διεργασιών σε τοπικό και οργανωτικό επίπεδο. Τα χονδροπροστατευτικά χρησιμοποιούνται σε δισκία, αλοιφές και αμπούλες. Μεταξύ των γενικών τονωτικών, οι βιταμίνες C και η ομάδα Β χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με μέταλλα. Από αυτή την άποψη, τα συμπληρώματα ασβεστίου είναι τα πιο προτιμότερα. Σε αντίθεση με ορισμένους ψευδείς ισχυρισμούς, η αιτία της οστεοχονδρωσίας δεν είναι η περίσσεια ασβεστίου, αλλά μάλλον η ανεπάρκεια ασβεστίου.

Μετά την επιτυχή εξάλειψη μιας έξαρσης, ενδείκνυνται φυσιοθεραπευτικές διαδικασίες, μασάζ και θεραπεία άσκησης. Οι φυσικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι η ηλεκτροφόρηση με ασβέστιο, η φωνοφόρηση με υδροκορτιζόνη, η θεραπεία με ενισχυτή και παραφίνη. Όλα αυτά τα μέτρα στοχεύουν στην εξάλειψη του πόνου και της φλεγμονής στις νευρικές ρίζες, τους συνδέσμους και τους μύες. Το μασάζ για την οστεοχονδρωσία πραγματοποιείται σύμφωνα με γενικά αποδεκτές μεθόδους. Η περιοχή μασάζ επιλέγεται ανάλογα με τον εντοπισμό της οστεοχονδρωσίας. Η διεύρυνση του εύρους κίνησης επιτυγχάνεται με τη βοήθεια της θεραπείας άσκησης. Στην οξεία φάση, αρχικά δεν υπάρχουν δυναμικά φορτία. Ο ασθενής βρίσκεται πάντα στη βέλτιστη θέση. Αυτή τη στιγμή, συνιστάται να φοράτε συσκευές ακινητοποίησης - έναν οσφυϊκό κορσέ, ένα κολάρο αυχενικής μήτρας. Καθώς η έξαρση υποχωρεί, αυξάνεται ο όγκος και η διάρκεια των κινήσεων κατά τις συνεδρίες φυσικοθεραπείας.

Πρόσφατα, έχουν χρησιμοποιηθεί μη παραδοσιακές μέθοδοι θεραπείας στη θεραπεία της οστεοχονδρωσίας - βελονισμός, χειρωνακτική θεραπεία, οστεοπάθεια. Ο βελονισμός είναι μια επίδραση σε συγκεκριμένα βιολογικά ενεργά σημεία κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, των αυτιών, των χεριών και των ποδιών. Κατά τη χειρωνακτική θεραπεία, η φυσιολογική θέση των σπονδύλων και των μεσοσπονδύλιων δίσκων αποκαθίσταται μέσω της χειρωνακτικής επιρροής των χεριών ενός ειδικού. Και στην οστεοπαθητική, οι στοχευμένες τεχνικές διασφαλίζουν τη δομική ακεραιότητα του μυοσκελετικού συστήματος. Ελλείψει της επίδρασης των συντηρητικών μέτρων για τη θεραπεία της οστεοχονδρωσίας, του επίμονου πόνου και των επιπλοκών, ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση. Ο παθολογικά μετατοπισμένος μεσοσπονδύλιος δίσκος αφαιρείται. Αυτή τη στιγμή γίνεται μικροδισκεκτομή για το σκοπό αυτό - η ενδοσκοπική αφαίρεση ενός μετατοπισμένου μεσοσπονδύλιου δίσκου.