Ο όρος οστεοχόνδρωση της θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης αναφέρεται στην αναγνώριση δυστροφικών και εκφυλιστικών αλλαγών στους σπονδύλους.
Όχι μόνο ο οστικός ιστός των σπονδύλων υποφέρει από παθολογικές διεργασίες, αλλά διαταράσσεται και η λειτουργία των παρακείμενων συνδέσμων, μυών και αρθρώσεων.
Η θωρακική οστεοχόνδρωση σπάνια εμφανίζεται μεμονωμένα. Ο ασθενής παρουσιάζει συχνά αλλαγές στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης και ο εντοπισμός του πόνου και της δυσφορίας συμβάλλει στο γεγονός ότι η ασθένεια μπορεί να συγχέεται με διαταραχή της καρδιάς, των πνευμόνων και των λειτουργιών του στομάχου για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η οστεοχόνδρωση της θωρακικής σπονδυλικής στήλης δεν διαγιγνώσκεται συχνά. Αυτό οφείλεται στα δομικά χαρακτηριστικά της θωρακικής περιοχής: οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι εκεί είναι μικρότεροι και πολύ λεπτότεροι και η κινητικότητα της θωρακικής περιοχής είναι πολύ χαμηλότερη από ό,τι σε άλλα μέρη της σπονδυλικής στήλης. Μέρος του φορτίου κατανέμεται στις πλευρές και στο στέρνο.
Λόγοι
Ο κύριος λόγος για την ανάπτυξη της οστεοχόνδρωσης σε οποιαδήποτε περιοχή της σπονδυλικής στήλης είναι η παραβίαση των μεταβολικών διεργασιών, υπό την επίδραση των οποίων αλλάζει η δομή του οστικού ιστού των σπονδύλων, καταστρέφονται οι επιφάνειες του χόνδρου και αλλάζει η λειτουργία της μυϊκής-συνδετικής συσκευής. Όλες αυτές οι διαδικασίες είναι αναπόφευκτες και στο τέλος της ζωής κάθε άτομο υποφέρει σε κάποιο βαθμό από την εκδήλωσή τους.
Οι πιο πιθανές αιτίες οστεοχονδρωσίας στην περιοχή του θώρακα περιλαμβάνουν:
- Υποδυναμία – η έλλειψη κινήσεων που είναι απαραίτητες για τη σπονδυλική στήλη οδηγεί σε μειωμένη παροχή αίματος σε αυτήν την περιοχή και, ως αποτέλεσμα, στην ταχεία ανάπτυξη παθολογικών αλλαγών.
- Μυϊκές κράμπες. Οι μακροχρόνιοι μυϊκοί σπασμοί συμβαίνουν όταν ο κορμός του σώματος βρίσκεται σε συνεχώς αναγκαστική θέση και εμφανίζεται σκολίωση.
- Υπερβολική και ακατάλληλη εκπαίδευση.
- Συγγενείς ανωμαλίες της σπονδυλικής στήλης.
- Μεγάλο σωματικό βάρος.
- Τραυματισμοί.
Οι παράγοντες πυροδότησης για την ανάπτυξη της οστεοχονδρωσίας είναι επίσης η γενετική προδιάθεση, η υποθερμία, η δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και οι φλεγμονώδεις ασθένειες.
Συμπτώματα
Οι περισσότεροι ασθενείς παραπονιούνται για τα ακόλουθα συμπτώματα:
- Πόνος στο στήθος.
- Σοβαρή ακαμψία κατά την περιστροφή ή την κάμψη.
- Δυσλειτουργία εσωτερικών οργάνων.
Ο πόνος στην οστεοχονδρωσία ποικίλλει ως προς τον τύπο και την ένταση. Συχνά είναι παροξυσμικά, επιδεινώνονται κατά το βήχα και το φτέρνισμα και ακτινοβολούν στην ωμοπλάτη.
Ο ίδιος πόνος μπορεί να συσχετιστεί με καρδιαγγειακά προβλήματα και μεσοπλεύρια νευραλγία, γι' αυτό και αυτές οι ασθένειες συχνά συγχέονται μεταξύ τους χωρίς κατάλληλη διάγνωση.
Η ενόχληση και ο πόνος εμφανίζονται τακτικά στην περιοχή του στομάχου. Με τέτοιες εκδηλώσεις, ένα άτομο μπορεί να υποβληθεί σε θεραπεία για φανταστικά πεπτικά προβλήματα για μεγάλο χρονικό διάστημα και χωρίς επιτυχία.
Τα κλινικά σημεία της νόσου εξαρτώνται επίσης από το πού συμβαίνουν οι πιο σοβαρές δυστροφικές αλλαγές.
- Εάν προσβληθούν οι άνω θωρακικοί σπόνδυλοι, ο ασθενής μπορεί να παραπονεθεί για αίσθηση ξένου σώματος στο λαιμό και ενόχληση στον οισοφάγο και τον φάρυγγα. Εάν οι αλλαγές είναι έντονες, παρατηρείται δυσκολία στην κατάποση.
- Η βλάβη στους σπονδύλους στο μέσο της θωρακικής περιοχής προκαλεί συμπτώματα παρόμοια με χολοκυστίτιδα, παγκρεατίτιδα και γαστρίτιδα.
- Οι εκφυλιστικές αλλαγές στους σπονδύλους του κάτω τμήματος προκαλούν πόνο στα έντερα.
Ο πόνος στα πεπτικά όργανα δεν σχετίζεται με την πρόσληψη τροφής και την εποχή του χρόνου. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό σημάδι αληθινών γαστρεντερικών ασθενειών που οφείλονται στην οστεοχονδρωσία. Φυσικά, η διάγνωση δεν μπορεί να γίνει με βάση μόνο συμπτώματα και υποθέσεις. Μόνο μια κατάλληλη διάγνωση μπορεί να το επιβεβαιώσει.
Πορεία της νόσου
Η θωρακική οστεοχόνδρωση αναπτύσσεται αρκετά αργά. Το προκλινικό στάδιο της νόσου εκδηλώνεται με περιοδικές καταγγελίες στο τμήμα της σπονδυλικής στήλης που αντιστοιχεί στη νόσο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η ελαστικότητα και η πυκνότητα του χόνδρου μειώνεται.
- Οι επίμονες παθολογικές αλλαγές οδηγούν στην ανάπτυξη ενός οξέος σταδίου στο οποίο εμφανίζονται όλα τα συμπτώματα της νόσου. Σε ορισμένους ασθενείς, τα συμπτώματα μπορεί να είναι ασήμαντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνουν σοβαρές εκφυλιστικές αλλαγές.
- Αφού εξαλειφθεί η οξεία φάση με τη βοήθεια φαρμάκων και φυσιοθεραπείας, η ασθένεια εισέρχεται στο χρόνιο στάδιο. Οι παροξύνσεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εξαρτώνται από την επίδραση των προκλητικών παραγόντων και από τις ενέργειες του ασθενούς για την πρόληψη της ανάπτυξης μιας επίθεσης. Εκτός της φάσης της έξαρσης, οι ασθενείς σημειώνουν αυξημένη κόπωση, αδυναμία και περιοδική δυσφορία στο στήθος.
Επιπλοκές
Επίμονες εκφυλιστικές αλλαγές στους σπονδύλους, μυϊκή ένταση, εξασθένηση των συνδέσμων οδηγούν στην εμφάνιση:
- Κήλη δίσκου.
- ριζίτιδα.
- Σπονδύλωση.
- Σκολίωση.
Με παρατεταμένη οξεία φάση και συχνές παροξύνσεις της νόσου, συχνά χάνεται η ικανότητα εργασίας και το άτομο καθίσταται ανάπηρο.
Διάγνωση
Η καθιέρωση μιας ακριβούς διάγνωσης ξεκινά με την εξέταση και την εξέταση του ασθενούς. Κατά την εξέταση εξετάζεται το εύρος κίνησης του θώρακα και προσδιορίζονται οι δείκτες των τενοντιακών αντανακλαστικών. Δεδομένου ότι ο τύπος του πόνου υποδηλώνει άλλη ασθένεια, είναι απαραίτητο ένα ΗΚΓ και η υπερηχογραφική εξέταση των εσωτερικών οργάνων. Η διάγνωση γίνεται σύμφωνα με:
- ακτινογραφίες.
- MRI ή CT.
- Οι εξετάσεις αίματος δείχνουν σημάδια φλεγμονής.
Η περαιτέρω θεραπεία εξαρτάται από τις αλλαγές που εντοπίζονται στη σπονδυλική στήλη.
Θεραπεία
Το θεραπευτικό σχήμα για την οστεοχόνδρωση είναι κάπως διαφορετικό στο οξύ στάδιο και στη χρόνια πορεία της νόσου. Η θεραπεία πρέπει να είναι ολοκληρωμένη και να περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή και αντανακλαστικά αποτελέσματα στη σπονδυλική στήλη.
- Η φαρμακευτική θεραπεία συνίσταται στη χρήση αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, αναλγητικών, χονδροπροστατευτικών και βιταμινών.
- Η φυσιοθεραπεία βοηθά στη βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος και στην μερική ανακούφιση του πόνου.
- Ένα σημαντικό βήμα είναι η διεξαγωγή μαθημάτων μασάζ και η συνεχής χρήση θεραπευτικών ασκήσεων.
Ενδείξεις για χειρουργική θεραπεία
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η εξαιρετικά αποτελεσματική θεραπεία δεν παράγει αξιοσημείωτο αποτέλεσμα, επομένως στον ασθενή μπορεί να προσφερθεί χειρουργική επέμβαση. Οι απόλυτες ενδείξεις για χειρουργική επέμβαση είναι:
- Σπονδυλική στένωση.
- Αστάθεια της σπονδυλικής στήλης, με αποτέλεσμα σημαντική μετατόπιση των σπονδύλων.
- Σπονδυλοκήλη.
Έχουν αναπτυχθεί διάφοροι τύποι επεμβάσεων για την οστεοχονδρωσία. Η απόφαση διενέργειας λαμβάνεται με βάση την κλινική εικόνα των επιπλοκών. Η δισκεκτομή μπορεί να δημιουργήσει σταθερή άρθρωση των σπονδύλων. Υπάρχουν τεχνικές κατά τις οποίες αντί για μεσοσπονδύλιο δίσκο τοποθετείται ειδική πρόθεση. Μια κήλη μπορεί να αντιμετωπιστεί όχι μόνο χειρουργικά, αλλά και με θεραπεία με λέιζερ.
Πρόληψη
Η διάγνωση της οστεοχονδρωσίας είναι ένας σοβαρός λόγος για να αλλάξετε τη συνηθισμένη σας ζωή. Η αποφυγή κακών συνηθειών, η σωστή διατροφή, η συνεχής σωματική δραστηριότητα και ο έλεγχος του σωματικού βάρους μειώνουν σημαντικά τις εκφυλιστικές διεργασίες. Οι μακροχρόνιες υφέσεις της νόσου εξαρτώνται επίσης από τα προληπτικά φάρμακα και τη συνεχή εφαρμογή ενός συγκροτήματος άσκησης που έχει αναπτύξει ο γιατρός.